Her şeyin etrafınızdan yok olmaya başladığı anlar vardır ya, ümitleriniz solmuştur, çaresizlik kronikleşmiştir artık, içiniz kupkurudur.

Belki damarlarınızdaki kan bile akarken yavaş çekime geçmiştir…ama zaman neden geçmez…kötü olanlar neden çabuk bitmez? Oysa mutluluk ne kadar kısa sürer, bir gülüş bile anlıktır ama yaşamakta zorlandığımız anlarda zaman bizi içine hapseder. Saatlar durmuştur sanki, an bile uzun gelir bazen!

Oysa o anı da, saatleri de uzatan biz değilmiyiz? Kafamız bozuk bir saat gibi takılmıştır artık yaşamaktan hoşlanmadığımız bu ayrıntılara.

Hepsinin nedeni başkaları olamazki! Biz kendimize dar ediyoruz bu dünyayı ve o değerli anlarımızı…

Kendimizinde en büyük düşmanı biz değilmiyizdir bazen, kendimizi koruyamayan, zayıf yönlerimizi güçlendirmeyi bilemeyen…Bizler neden kendimizde aramayız suçu? Çünkü suçlayacak her zaman birileri vardır.

Yaşadığımız kötü olayların ne kadarını yaşadıktan sonra keşke şunu yapsaydım, söyleseydim demezsiniz?

Sonradan karar veririz yapmamız gerekenlere …Oysa hayata karşı her zaman hazırlıklı olmamız gerekmez mi?

Değiştirmeye önce kendimizden başlamalıyız.

İnsanlara ve kararlarınıza karşı her zaman hazırlıklı olmanız ve kararlı olmanız dileğiyle.

Yazar: Sibel Kocaerkek